Met ruim 23.000 inwoners is onze wijk bepaald geen dorpje meer. Je zou verwachten dat een wijk van die omvang een keur aan gezellige, betaalbare restaurants heeft waar je spontaan kunt aanschuiven voor een goede maaltijd.
Maar nee, culinair gezien lijkt Sterrenburg soms vooral te draaien op drie friettenten, een paar kleine gelegenheden in het winkelcentrum, het Theehuis en twee grote restaurants waar het belangrijkste ingrediënt vooral ‘onbeperkt’ is. Sinds 1 september is zelfs één van deze twee gesloten!
Dat concept van all you can eat heeft mij nooit echt kunnen bekoren. Blijkbaar ben ik een uitzondering. Terwijl anderen zich strategisch voorbereiden alsof ze deelnemen aan een wereldkampioenschap voedselverwerking, verlang ik gewoon naar een bescheiden bord eten. Een maaltijd die door iemand wordt bereid, naar mijn tafel wordt gebracht en waarna ik tevreden kan zeggen: “Dat was lekker en bijzonder, weer eens iets anders dan Chinees of Indisch”.
In plaats daarvan beland je soms in een georganiseerde voedselmigratie. Om de paar minuten schuifelen mensen richting buffet, gewapend met het optimisme dat dat twaalfde sateetje echt nog ergens zal passen. Of er werd nog eens een vierde briefje ingevuld voor de volgende bestelling bij de reeds gesloten chinees. Want ja, je hebt er tenslotte voor betaald.
Dat lijkt een psychologische wet: hoe hoger de rekening, hoe groter de behoefte om de exploitant persoonlijk failliet te eten. Een buffet zelf heeft intussen iets van een sportevenement. Er wordt geobserveerd, getaxeerd en opgeschept. Veel opgeschept. Heel veel opgeschept.
Los van mijn lichte ‘all you can eat allergie’ vraag ik me ook af wat er aan het eind van de avond gebeurt. Want niemand maakt mij wijs dat al die schalen precies leeg raken. Wat niet wordt opgegeten, verdwijnt vaak in de afvalstroom. Dat is jammer, zeker in een tijd waarin we allemaal geacht worden bewuster met voedsel en milieu om te gaan.
Misschien is het verlangen helemaal niet zo groot. Geen sterrenrestaurant, geen culinaire experimenten met rook en andere fratsen. Gewoon een nieuw sfeervol restaurant waar je voor een redelijke prijs een lekkere maaltijd kunt bestellen. Eén bord. Eén portie. Geen wedstrijd.
Voor een wijk van 23.000 inwoners lijkt dat toch geen onredelijke wens. Misschien zelfs wel minder ambitieus dan een derde ronde bij het dessertbuffet.
