In november viert wijkbewoner Cees Izendoorn een zeldzame mijlpaal: hij wordt dan maar liefst honderd jaar. Van de ongeveer twintig honderdjarigen in Dordrecht wonen er vijf in Sterrenburg. Aangezien landelijk 85% daarvan vrouw is, is Cees zeer waarschijnlijk de enige honderdjarige man in de wijk. Wie denkt dat de aanstaande eeuweling rustig achter de geraniums zit, heeft het mis. Cees klust nog volop, is vitaal en actief. Samen met zijn vrouw Paula (84) blikt de krasse Sterrenburger vooruit op het jubileum én terug op zijn rijke leven.
Nieuwbouwwijk
Cees en Paula wonen inmiddels al 53 jaar met veel plezier in de Wega. Vorig jaar vierden ze hun diamanten bruiloft (60 jaar getrouwd). Hun woonreis begon ooit in de Glazenstraat in Dordrecht, maar toen ze daar weg moesten, viel hun oog op de destijds gloednieuwe wijk Sterrenburg. “We waren in 1973 een van de eerste bewoners in de Wega,” vertelt Cees. “We keken vanuit het raam zo uit over de vrije bouwlanden. Mijn zwager was boer en ik ging regelmatig naar hem toe om koffie te brengen.” Ze kozen heel bewust voor dit specifieke stekkie. “We wilden dolgraag een huis met een tuin op het zuiden en dat kregen we.” In de Tweede Wereldoorlog molk hij op deze plek al koeien. “Sommige boerenjongens wilden in het weekend wel eens vrij zijn, dus dan nam ik hun melkbeurt over,” herinnert hij zich.
Liefde op het werk
Na de oorlog begon Cees als machinist op de grote vaart en schopte het later tot hoofdwerktuigkundige. Hij voer bij een Engelse maatschappij onder Hollandse vlag en zag veel van de wereld. “Heerlijk eten hadden we aan boord, en we kregen zelfs mijnengeld”, vertelt hij nostalgisch. Begin jaren zestig verruilde hij de zee voor de wal: “Er werd aan boord ontzettend veel gedronken, wat me begon te storen.” In 1961 ging hij werken bij het Stoomwezen, de Rijksdienst voor toezicht op stoomketels en drukapparatuur. Een gouden keuze, want als inspecteur in de buitendienst ontmoette hij op zijn werk aan de Nieuwe Haven Paula, die bij het Stoomwezen op kantoor werkte. De vonk sloeg over door hun gezamenlijke passie voor muziek: Paula speelde piano, Cees trombone. Toen Paula hem uitnodigde om muziek te maken bij haar oma in de Glazenstraat, bleek dat pand te koop te staan. Prachtig, met een onderhuis. “Toen heb ik het huis gekocht en kreeg ik Paula er gewoon bij!” lacht Cees. Het werk bij het Stoomwezen beviel zo goed dat hij er na zijn pensioen zelfs nog een jaar langer bleef werken.
Houtsnijden
In huis is te zien dat Cees een man van vele ambachten is. Houtsnijden was een van zijn grootste hobby’s. Zo maakte hij ambachtelijke stoven en met trots laat hij houten mesheften met gesneden paardenfiguren zien. Niet toevallig want een van zijn hobby’s was ook hoefsmid, gediplomeerd en wel. Hoewel hij deze hobby’s niet meer beoefent, verveelt hij zich zeker niet. Bij mooi weer fietst hij graag een rondje door de omgeving, of om boodschappen te doen. “Dat gaat nog pri ma, wel altijd netjes met een helm op,” zegt hij nuchter. Ook heeft hij zijn rijbewijs nog voor incidentele autoritjes. Om geestelijk scherp te blijven, bijt Cees zich dagelijks vast in de allermoeilijkste sudoku’s, of speelt hij patience op de iPad. Daarnaast klust hij veel in de tuin en blijft daarmee vitaal. “Hij vliegt nog steeds de trap op hoor,” vult Paula enthousiast aan.
Een borreltje
Op de vraag wat het geheim is om zo kwiek honderd jaar te worden, heeft Cees snel zijn antwoord klaar: “Ik kom uit een sterk geslacht, veel familieleden zijn in de negentig geworden. Mijn grootmoeder heeft zelfs de honderd jaar gehaald. Ook heb ik mijn hele leven weinig gedronken en nooit gerookt, dat scheelt een hoop.” Al maakt hij op een dag in de week graag een uitzondering: “Op zondag trakteer ik mezelf steevast op een borreltje.”
In november maakt Cees zich op voor een memorabel feest, want het schrijven van je leeftijd in drie cijfers maak je niet vaak mee. Extra bijzonder is dat hun jongste kleinzoon dit jaar tien wordt en een kleindochter twintig. Het belooft een prachtige familiedag met hun twee kinderen en vier kleinkinderen te worden, waar naar alle waarschijnlijkheid ook de burgemeester nog op de koffie komt. “Het zal wel een drukte worden,” zegt Cees met een glimlach, “maar verder heb ik er nog niet zo over nagedacht.” Zijn verjaardag valt niet op een zondag, maar reken maar dat er proostend een feestelijk glaasje ingeschonken wordt.
