Ik sta hier al zo lang dat niemand nog weet wanneer ik ben gekomen, midden op het koeienveld, mijn blik op een wereld die nooit ophoudt met bewegen. Ik ken de regen die alles donkerder maakt, de eerste koude ochtenden waarop adem even zichtbaar wordt, en de zomerdagen waarop stemmen over het gras rollen en pas verdwijnen wanneer het licht dat ook doet.
Zelf heb ik nergens haast mee. Dat is misschien het voordeel van een koe van kunststof. Geen afspraken, nergens waar ik vanavond nog moet zijn. Ik sta.
Ik heb kinderen zien rennen alsof de wereld precies tot aan de rand van dit veld liep, met modder op hun knieën, losse veters en de plechtige overtuiging dat nog vijf minuten buiten blijven iets was waarvoor je mocht vechten. Ze vielen, huilden, werden getroost en vergaten hun verdriet nog voordat de tranen droog waren. Ze riepen naar elkaar, schopten tegen ballen, maakten ruzie om niets en vonden elkaar even later weer terug, alsof verdwijnen toen nog geen mogelijkheid was.
En ongemerkt, ergens tussen twee zomers in, hielden ze op met rennen.
Hun benen werden langer, hun stemmen zachter, hun dagen voller. Er kwamen sleutels in hun zakken, telefoons in hun handen, zorgen achter hun ogen. Ze liepen langs zonder nog echt te kijken, onderweg naar morgen, naar later, naar alles wat nog moest beginnen.
Terwijl het leven hier al bezig was.
In een vader die één keer meespeelde. In twee mensen die niet wisten dat ze ooit naar die middag zouden verlangen.
Soms komen ze terug. Ouder nu, met dezelfde lach ergens diep in een ander gezicht, soms met een klein handje in het hunne.
“Die koe stond hier vroeger ook al.”
Dat klopt. Ik zou bijna beledigd zijn door het woord vroeger, als ik dat beter kon laten merken.
Maar zodra ze het zeggen, lijkt vroeger ineens niet meer achter hen te liggen. Het zit in het gras, in de wind, in een bankje, in de echo van een stem die ooit riep dat het tijd was om naar huis te gaan.
Misschien bewaart een plek wat we pas later begrijpen: dat gewone dagen nooit gewoon waren, dat sommige laatste keren zich voordeden als zomaar een dinsdag, dat je soms afscheid neemt zonder het te weten.
Ik blijf hier staan. Dat kan ik goed.
En jullie gaan verder, zonder te weten welke middag zich in jullie hart zal nestelen, welke stem je nog één keer zou willen horen, welke hand je langer had willen vasthouden.
Misschien hoef je niets bijzonders te doen. Alleen even te blijven.
Want terwijl jullie altijd wachten op de dagen die ertoe doen, glippen ze soms stilletjes langs mij heen met modderige schoenen, een bal onder de arm en iemand die vanaf de rand van het veld roept dat het tijd is om naar huis te gaan.
En pas veel later begrijp je: dat was er één.
