Ahoy, landrotten! Inmiddels is de zomer (bijna?) voorbij. Inmiddels is het weer de gebruikelijke gang van zaken: Kinderen gaan weer naar school en we gaan langzaam naar de herfst toe. Maar voordat we dat doen, wil ik terugblikken op de zomer.
Het is een hete zomer geweest en voor velen is dat niet makkelijk geweest. Veel mensen kunnen er niet tegen. En ook de natuur heeft het moeilijk gehad door de droogte. Sommige bomen lieten al voortijdig hun bladeren vallen, zodat het op koelere, regenachtige dagen al op de herfst leek. Hopelijk zal dit volgende zomer minder extreem zijn.
Nu moet gezegd worden dat op plaatsen waar mensen voor de natuur zorgen, het er beter uitziet dan in het wild. Tuinen, planten in potten en parken worden gesproeid. En dat brengt mij op het Wielwijkpark. Ik vond het eerder te vroeg om er iets over te zeggen, en nog steeds ben ik mijn mening aan het vormen. Deels omdat ik nog teveel kijk naar hoe het vroeger was. En die romantische blik kan ik maar moeilijk loslaten.
Ik heb daarom geluisterd naar wat er wordt gezegd en ik kan daar maar één conclusie over trekken: De meningen zijn verdeeld.
Aan de ene kant vinden mensen dat het park er goed verzorgd uit ziet. De planten ogen gezond en mensen doen hun best om rommel op te ruimen. Ook rommel die door anderen is achtergelaten. Dat is zeker goed om te horen. Het is echter ook belangrijk om de andere kant niet te vergeten. Andere mensen vinden het park kaal en zielloos.
En gezien de veranderingen mag dat niet worden genegeerd.
Dat brengt mij op een punt dat mij ook opvalt bij mensen. Steeds vaker zorgen verschillen in mening voor confrontaties en ruzies. Misschien niet over het park, maar wel over grotere zaken. Mensen zijn nu eenmaal verschillend, en hebben daardoor verschillende wensen en behoeftes. Maar dat lijkt steeds meer met elkaar te botsen.
“Agree to disagree”, heb ik vaak gehoord. Wees het eens dat jullie het niet altijd eens hoeven te zijn. Maar heb respect voor elkaar.
Ondanks alle verschillen moeten jullie toch met elkaar leven.
