Gedetineerden die vanuit de gevangenis voor de camera verhaaltjes voorlezen voor hun kinderen of kleinkinderen. Dat gebeurt in Dordrecht al jarenlang op iedere laatste zaterdag van de maand, en dat is best bijzonder.
Ik ontmoet twee dames die daar alles van weten. Het zijn Anne van den Boogaard en Ineke Wouters. Ze zijn vrijwilligster en gaan regelmatig naar de gevangenis om er, samen met zes andere vrijwilligers, voor te zorgen dat het voorlezen in goede banen gaat. Op de voorleeszaterdagen stappen zowel ´s ochtends als ´s middags steeds twee vrijwilligers de gevangenis in: één vrijwilliger die samen met de vader of opa die komt voorlezen een boekje uitkiest, en één die de filmpjes opneemt waarop vaders of opa’s voorlezen. Die filmpjes worden dan later – als zowel de moeder als de casemanager daar toestemming voor geeft – door de pastor in de gevangenis doorgestuurd.
Pieper
Een gevangenis is natuurlijk een beveiligde omgeving, en daarom worden de voorlezers opgehaald door een beveiliger. Ook moeten de vrijwilligers ‘pieploos’ door een detectiepoortje en krijgen ze een pieper mee voor als er iets zou gebeuren. De pieper hoefde tot nu toe nog nooit gebruikt te worden. Het voorlezen gebeurt in een ruimte voorzien van een kast met kinderboeken. Ook is er als achtergrond voor de opnames een grote afbeelding van een hond en een schildpad in een vrolijke groene omgeving. De pastor maakt iedere maand een rooster van voorlezers, en vanuit allerlei afdelingen komen gedetineerden naar de kamer waar het voorlezen wordt opgenomen. Iedere voorlezer kan kiezen uit de boeken uit de boekenkast, maar er zijn ook vaders die zelf voor een voorleesboekje zorgen. De boekjes van kat Borre zijn populair, maar ook verhalen van Meester Jaap, Dikkie Dik of Disneyboekjes – bijvoorbeeld over feeën en prinsessen – zijn favoriet. Op het rooster wordt rekening gehouden met twintig minuten per voorlezer, maar de voorleestijd is vaak ongeveer zeven minuten. Daar omheen is er tijd voor een praatje én het kiezen van een boekje. Op één dagdeel is er ruimte voor ongeveer tien voorleesvaders. Naast het voorlezen is er ruimte voor een eigen tekst, zoals het begroeten van een kind en afscheid nemen. Bij het afscheid komt er vaak een persoonlijk woordje: papa zegt bijvoorbeeld dat zijn kinderen goed hun best moeten doen op school en lief moeten zijn voor hun moeder.
Contact houden
Ineke en Anne vertellen dat ze vaak terughoren dat kinderen het leuk vinden om hun vader of opa te zien voorlezen. Het is ook een mooie en leuke manier voor vaders om contact te houden met hun kinderen, die niet altijd op bezoek kunnen komen in de tijd waarin hun vader gedetineerd is. Ineke: “Wij vrijwilligers kennen onderhand de trouwe voorlezers, we zien hen soms jarenlang terugkomen. We zien ook dat sommige vaders of opa’s zachter worden tijdens het voorlezen.” Anne: “De ervaring leert dat het contact van gedetineerden met vrijwilligers van uitermate groot belang is. Zij ervaren door de betrokkenheid van vrijwilligers dat de maatschappij hen niet heeft opgegeven En omgekeerd kunnen de vrijwilligers naar hun achterban communiceren wat gevangenisstraf inhoudt en welke ervaring zij in het contact met gedetineerden opdoen.”
Hoe kwamen Anne en Ineke ertoe om zich hiervoor aan te melden?
Anne las een oproep in het protestants kerkblad van Dordrecht, en Ineke was al kerkvrijwilliger in de gevangenis en werd door een andere vrijwilliger gevraagd om mee te doen aan het vader-voorleesproject. Er is ruimte voor nog een vrijwilliger. Heeft u interesse, stuur een mail aan: depoorter@dordtsewijkkranten.nl
