Achter de voordeur van Rien Verhoeff in Sterrenburg schuilt een bijzondere privéverzameling. Zijn flat staat vol nostalgische treinattributen, van echte coupédelen tot een reusachtige modelspoorbaan. Een unieke blik in het levenswerk van een gepassioneerd treinfan.
Wie op de bovenste galerij van de flat in Sterrenburg naar de woning van Rien Verhoeff loopt, ziet achter het glas van zijn slaapkamer al een grote gele NS-vlag hangen. Het is onmiskenbaar de plek van een bijzondere verzameling achter de voordeur van de 76-jarige. Rien staat ons al gastvrij op te wachten. Bij het binnenstappen van zijn flat vallen de vitrinekasten vol treinattributen en curiosa direct op. In de woonkamer staan twee echte tweepersoonsbanken uit een treincoupé. “Kies maar: eerste of tweede klas,” lacht Rien. De banken zijn pure nostalgie uit lang vervlogen treintijden, compleet met het asbakje dat nog in de leuning is verwerkt.
Geen stuur, wel gas en rem
Rien is al nagenoeg zijn hele leven gefascineerd door treinen. Als 15-jarige jongen stond de geboren en getogen Dordtenaar urenlang te kijken bij de toenmalige spoorwegovergang aan de Dubbeldamseweg. Ook het station was jarenlang zijn vaste stek. Vanwege de elektronische poortjes komt hij er tegenwoordig niet meer.
Hoewel hij zelf nooit bij de NS werkte, Rien verdiende zijn brood bij Drechtwerk, is zijn treinenkennis enorm. In een kamertje naast de woonkamer toont hij zijn, door zaagwerk stoffig geworden knutselplek én zijn pronkstukken: stropdassen, conducteurspetten en een heus instrumentenpaneel uit de cabine van een trein. “Hoe rijdt een trein nou eigenlijk?” vraagt hij retorisch, om direct glunderend uit te leggen: “Heel simpel. Er zit geen stuur in. Met deze ene hendel geef je gas, met de andere rem je. Leuk toch?” Zelfs een stuk echte spoorrail en een deel van een bovenleiding ontbreken niet. Het is een verzameling die zich verder uitstrekt van allerlei treinonderdelen tot spooraccessoires. Via contacten krijgt hij nog geregeld nieuwe NS-spullen aangeboden, zoals de gele vertrekstaten die aan de wand prijken.
Felicitaties van de hoogste NS-baas
Als we denken alles gezien te hebben, neemt hij ons mee naar een volgende kamer. Daar staat van muur tot muur een enorme modelspoorbaan opgesteld. Om in het midden te komen, kruipt de vitale zeventiger soepel onder het voorste deel door. Momenteel staan de miniatuurtreinen stil. “Er moeten een aantal dingen hersteld worden, maar soms komt het er niet van,” bekent hij. En stilzitten doet hij echt niet. Zijn hobby levert hem schitterende herinneringen op, zoals die keer, lang geleden, dat hij voorin bij de machinist mocht meerijden, iets wat nu niet meer mag. Een hoogtepunt beleefde hij op zijn zeventigste verjaardag in de trein. Toen de conducteur ontdekte dat Rien jarig was, werd dat luidkeels omgeroepen via de intercom. De hele coupé begon spontaan voor hem te zingen. Na enig zoekwerk in een stapeltje kaarten vist Rien een van de mooiste herinneringen tevoorschijn: een felicitatiekaart met de handgeschreven tekst ‘Van harte gefeliciteerd! Groeten van Roger van Boxtel’, destijds de hoogste baas van de NS.
Geen drommen bezoekers
Rien woont met veel plezier in Sterrenburg en zijn huis trok al vaker de aandacht. Zo maakte hij ooit zijn tv-debuut in het bekende programma ‘Man bijt hond’. Wat er later met zijn levenswerk moet gebeuren, reageert hij resoluut, maar ook wat beteuterd: “Tja, dan gaat het allemaal naar de kringloop.” Echter, die gedachte schuift hij snel aan de kant om mogelijk toch alles aan het Spoorwegmuseum te schenken. Voorlopig plakt Rien er graag nog heel wat jaren aan vast. Grote drommen bezoekers hoeft hij trouwens niet over de vloer. “Nee, dadelijk staat de hele galerij vol,” grapt hij. Maar voor een mooi gesprek over het spoor springt het sein bij Rien altijd op groen.
Door: Freek Wermer
