Het is woensdagavond 15 juli, als ik besluit naar Wielwijk te fietsen. Eerst maar eens de banden oppompen, daar kan wel wat lucht bij. Al meer dan een jaar niet gefietst. Het is nog warm, een graad of 28. Er zijn beelden die wel wat aandacht kunnen gebruiken.
Het eerste beeld staat naast de Andreaskerk. “Windkracht”. Het is een beeld van Jan Timmer. Het kunstwerk was de eerste prijs in een landelijke stadsvernieuwingswedstrijd in 1997, uitgeschreven door de provincie Zuid-Holland. Oud Krispijn won deze competitie, waarna het beeld in 1998 officieel in de wijk werd onthuld.
Het is een abstracte sculptuur, gehouwen uit graniet. Helaas ontsiert vogelpoep en een soort van schimmel het beeld.
Ik fiets door naar het scholencomplex aan de Douwe Aukesstraat 1. Achter het hek staat een kunstwerk van beeldhouwer Harry de Groot. Het is een abstracte geometrische sculptuur, uitgevoerd in beton.
Het sluit aan bij ‘Naoorlogse Nederlandse monumentale kunst’, waarbij eenvoudige volumes en constructieve vormen centraal staan. Het is vervaardigd in 1971, het is een titelloos kunstwerk.
Op naar het laatste beeld. Ik fiets naar de Jan van Galenstraat. De beeldengroep staat achter de flat, in de Van Almondestraat. Er staat helemaal niets bij of op.
Ik vraag het aan een passerende buurtbewoner maar ook hij weet het niet. “Het staat hier al meer dan 30 jaar” zegt hij.
Het enige wat ik kon vinden is: de beeldengroep aan de Van Almondestraat is een naoorlogs wijkkunstwerk in Wielwijk, waarschijnlijk uit de jaren zestig, zonder formele monumentstatus en daardoor beperkt gedocumenteerd in de openbare bronnen. Hier moeten we het dus mee doen.
Ik fiets weer naar huis, links en rechts gepasseerd door menige fatbike.
