Nooit had ik kunnen vermoeden dat water zo’n grote rol in mijn leven zou gaan spelen. Opgegroeid in Almelo zag ik in mijn jeugd nauwelijks water. Ik geloof dat ik pas tijdens een tienertoer voor het eerst de Noordzee heb gezien. Dat begon te veranderen toen ik mijn man leerde kennen. Deze geboren IJmuidenaar moest regelmatig de zee zien en stippelde zijn fietsroutes in Amsterdam uit langs haringkarren.
Ik verruilde de zure haring voor de zoute en leerde dat vis niet stinkt, maar riekt en vrijdag werd visdag. Toen wij samen een plaats zochten om te kunnen werken en wonen werd dat Enkhuizen, gelegen aan het IJsselmeer. Ik kreeg maar liefst twee kerken om in voor te gaan: de Wester en de Zuiderkerk, een boeren – en een visserskerk. De laatste was mijn favoriet.
Na Enkhuizen volgde Vleuten, waar ik genoot van het wonen èn dichtbij het kerkhistorisch interessante Utrecht èn dichtbij het Groene Hart. Het water miste ik niet, maar nu ik in Dordrecht woon en werk merk ik weer hoe juist het water bijdraagt aan mijn levensgeluk. Het water om in te zwemmen, maar ook om in te roeien. Het water om de stroming van te leren kennen, een vereiste voor het stuurdiploma dat ik onlangs haalde. Het water, met haar eb en vloed aan de voet van de Grote of Onze Lieve Vrouwe kerk, een uitgelezen plaats om de getijden te vieren, gebedsdiensten op verschillende momenten van de dag. Het water van de drie rivieren, die zoveel schilders hebben geïnspireerd en waarlangs ik binnenkort hoop te gaan wonen. Het water uit de bijbel.
Gelukkig de mens …als een boom geplant aan stromend water, aldus psalm 1. In zijn 23e psalm – vooral geliefd bij uitvaarten – bezingt de psalmist de Heer als zijn herder, die hem laat rusten in groene weiden en hem voert naar vredig water. En mogelijk kent u ook het beeld uit psalm 43 van de hinde die smacht naar stromend water. In de bijbel staat ‘water’ voor de Tora, de vijf boeken van Mozes, die de weg wijzen naar geluk.
Geluk, voor mij verbonden aan deze stad aan het water.
