Terwijl de dagen van Dhoel-Hidjah, de twaalfde islamitische maand, verstrijken en het Offerfeest dichterbij komt, begint er in veel huizen in Dordrecht iets bijzonders voelbaar te worden. De geur van versgebakken koekjes, kinderen die vragen hoeveel nachtjes het nog duurt, moeders die voorbereidingen treffen, vaders die nadenken over familiebezoek en het offer en ouderen die met een glimlach terugdenken aan vroegere jaren. Het zijn niet alleen voorbereidingen voor een feest. Het zijn voorbereidingen van het hart.
Het Offerfeest (als je dit leest is het waarschijnlijk al afgelopen) is zoveel meer dan nieuwe kleding, lekker eten of samenkomen aan tafel. Het is een herinnering aan overgave. Aan liefde en aan vertrouwen op Allah, zelfs wanneer het leven moeilijk is. Abraham was bereid alles los te laten voor zijn Heer, en juist daarin ligt een les die vandaag nog steeds onze harten raakt. Want ook wij dragen offers met ons mee. Soms zichtbaar, de meeste verborgen diep vanbinnen.
Er zijn mensen in Dordrecht die dit Offerfeest tegemoet gaan met vreugde, maar ook mensen die een lege stoel aan tafel zullen voelen. Mensen die worstelen met hun gezondheid, eenzaamheid, zorgen om hun kinderen, financiële druk of innerlijke onrust. Juist daarom heeft dit feest zo‘n diepe betekenis, want het herinnert ons eraan dat niemand alleen hoort te zijn.
Misschien is het mooiste offer niet wat wij slachten, maar wat wij geven van onszelf. Een bezoek aan iemand die zich vergeten voelt. Een vergeving die lang heeft gewacht. Een hand op de schouder van iemand die stil verdriet draagt. Een glimlach naar de buurman. Een uitnodiging aan degene die nergens heen kan.
In een tijd waarin de wereld steeds harder lijkt te worden, kan juist zachtheid een vorm van aanbidding zijn. En hoe mooi zou het zijn als Dordrecht tijdens deze dagen gevuld wordt met die zachtheid. Dat buren elkaar groeten. Dat families dichter naar elkaar toegroeien. Dat kinderen, die de toekomst zijn, niet alleen leren wat het Offerfeest is, maar vooral voelen en ervaren wat het betekent.Want uiteindelijk zijn het niet de grote woorden die mensen bijblijven. Het zijn de kleine momenten van oprechte aandacht.
Eid Moebarak
Door: Moustafa Benchikhi
