Mevrouw Booij-Dubbelman kwam in het voorjaar van 1946 in de Komatistraat wonen. Zij was toen negen maanden oud.
Haar ouders betrokken met hun gezin van zeven kinderen nummer zeventien. Tijdens de verhuizing zorgde hun jongste nog voor paniek. Want ineens waren ze de baby kwijt, ‘wie heeft haar gezien?’ Iedereen werd ingeschakeld om te zoeken. Ze vonden de kleine terug op de hoek van de Reeweg en de Komatistraat, daar was ze naar toe gekropen. Mevrouw Booij vertelt het verhaal met pretogen, ze zit op de bank naast haar dochter Bianca die meelacht.
Hoe was het als kind
Broer Jaap komt als nummer acht het gezin Dubbelman voltooien. In de jaren vijftig was er nauwelijks verkeer in de Komatistraat, ze konden altijd buiten spelen. Er woonden meer grote gezinnen, de kinderen gingen graag hinkelen of deden trefbal. Iedere dag liep ze naar school toe, de Boermanschool op de hoek van de Steltenstraat en de Singel, voor openbaar lager onderwijs. Mevrouw Booij-Dubbeldam is te zien op de klassenfoto van de Boermanschool uit 1953, derde rij van onder, vijfde van rechts. Daarna mocht ze naar het VGLO; voortgezet lager onderwijs, dat werd de zevende en achtste klas genoemd. “Toen ik negen jaar was werd mijn moeder opgenomen in de Daniel den Hoedkliniek, ze had kanker. Mijn getrouwde zus was toen zes weken bij ons in huis om voor het gezin te zorgen. Mijn moeder is gelukkig beter geworden, ze werd 88 jaar.”

Waren er winkels in de straat
Er was een kruidenierswinkel, van mevrouw en meneer Vigelius. Later kwam daar de familie de Kreij in. In de straat was een wasserij, een bakkerij, een groentewinkel en op de hoek van de Komatistraat-Reeweg was een lampenwinkel. Toen de groentewinkel stopte werd het pand overgenomen door Ad Monster. Hij begon er een garage, met een benzinepomp voor de deur, hij werd opgevolgd door Van der Wolf. Het opvallendste in de straat was toch de Sterovita, een groot pand aan de kant van de Ambonstraat. Het was een uitgiftepunt voor melk, die werd gebracht uit Beilen. Daarna kwamen alle melkmannen hun dagvoorraad ophalen. Dat gaf ’s morgens vroeg veel lawaai in de straat.
Wat ging u doen na uw schooljaren
“Toen ging ik werken bij de Victoria, de koekjesfabriek in de Hoge Bakstraat. En ik kreeg verkering. We gingen altijd met een club jongelui voetbal kijken en daarna wat drinken. We waren een keer bij een wedstrijd in Dubbeldam, daar heb ik mijn man Nico ontmoet. Ik was nog erg jong, bijna vijftien en we hebben zeven jaar verkering gehad. Nico woonde in Dubbeldam, dat was toen nog een eigen gemeente. Het was moeilijk om een huis te vinden. Mijn broer woonde in de Komatistraat, hij ging verhuizen naar Dubbeldam, De mevrouw van wie hij het huis huurde wilde het verkopen. Wij konden het kopen, nummer 18, daar wonen we nog steeds.”
Hoe was het later
In 1966 zijn ze getrouwd, ze kregen twee dochters: Monique en Bianca. En die gingen ook naar de Boermanschool, want de school was intussen verhuisd naar het Vogelplein. “Wij gingen ook lopend naar school”, vertelt Bianca. Mevrouw Booij speelde korfbal bij Blauw-Wit 51, na haar huwelijk bleef ze dat doen. Haar kinderen zaten tijdens de wedstrijd op een zeiltje in het gras. Als ze rustig gezeten hadden kregen ze na afloop wat lekkers in de kantine. Door een blessure moest mevrouw stoppen met korfballen. De vakanties bracht het gezin door op ‘camping de Wildert’ in Bosbadhoeven, eerst in een tent en later in een caravan. Ze fietsten er wel eens naar toe, want: ‘dan had je je fiets bij je.’

Hoe is het nu
In de loop der jaren hebben ze vaak te kampen gehad met wateroverlast bij zware regenbuien. Hoewel in hun eigen woning alleen het onderhuis blank stond, waren de overstromingen hevig. Bij veel straatgenoten stond de benedenverdieping onder water, alle vloerbedekking moest weggegooid worden. Dit jaar is er een nieuw afvoersysteem voor regenwater geïnstalleerd in de straat.
Hun dochter Monique is anderhalf jaar terug overleden. “Ik heb er nog veel verdriet van”, zegt mevrouw. ”Dat is toch logisch”, troost Bianca haar moeder. Er staat een foto van Monique, samen met haar moeder, op het dressoir. Er zit een lichtje in, dat doet mevrouw iedere avond aan.
Het bevalt haar nog altijd om in de Komatistraat te wonen, ze groet iedereen wanneer ze gaat lopen achter haar rollator. “Toen ik een kind was zaten de mensen hier in de straat op de stoep, op een stoel, koffie drinken en praten. Dat zie je niet meer, maar ik kan overal in de straat om hulp vragen als het nodig is.”




